दुःखवर्णनाचे वर्णन- मध्य

दुःखवर्णनाचे वर्णन- शेवट

तो शब्द भेटला पाहिजे

होय, भेटलाच पाहिजे
हाडामांसाच्या माणसासारखा

दुःखाचं वर्णन तो करणार नाही
ते अनुभवल्यानंतर त्याला ते जमणारही नाही
पण तो एक करेल, खरं बोलेल
प्रामाणिक बोलेल.

त्याचा खरेपणा दुःखाला
न्हाऊ माखू घालणार नाही
दुःखाच्या डागण्या मात्र पोचवेल;
अनऽडल्टरेटेड

त्याला कसलीच दाद मिळणार नाही
कदाचित साधी प्रतिक्रियासुद्धा नाही
पण जाणीव, दुःखाची जाणीव मात्र
पोचेल खरीखुरी, प्रामाणिक आणि शुद्ध…

राहील लक्षात दुःख, दुःखरूपातच
शब्दांच्या अतिशहाण्या भेसळीशिवाय

मग हे असं,
दुःख कुणाला सांगायला जाताना,
शब्दांना मिळणार नाही दाद,
तुम्हाला मिळणार नाही सहानुभूती
पण हो,
तुमची जाणीव मात्र तरीही,
पोचलेली असेल… पलिकडे
तिथवर…
आतवर…

समाप्त

आल्हाद महाबळ

दुःखवर्णनाचे वर्णन- मध्य

तो तडफडता शब्द
गप्प बसत नाही
धुंडाळतो आजूबाजूचं जग
कानोसा घेतो
समृद्ध होत रहातो
दुःखकाळ्या श्वासांनी
खारट अश्रूंनी
हरलेल्या मनगटागत
थरथरत रहातो…
तडफडत रहातो…
कायम

मग एक वेळ येते
हो तीच वेळ येते
त्या शब्दाला,
(आता निव्वळ शब्द राहिलेला नाही तो!)
बाहेर काढण्याची

पण काळ्या ढगाच्या
गडद भुसभुशीत अस्तित्वात
कसा शोधून काढायचा शब्द
किंवा जे काय असेल ते…

तगला, वाचला, जगला असेल तर ठीक
नाहीतर त्या सुखवर्णनी शब्दप्रभेसारखं व्हायचं
विहरते, नाचते, गाते, फुलते
पण सुख म्हणजे काय ते तिलाही सांगता येत नाही

सुखाच्या सर्व उपमा वापरून
मग त्याच उपमांनाही उपमा देते
डोळे दिपवणार्‍या क्रिडा करते…

सुखाची अवर्णनीयता अबाधित

क्रमशः

दुःखवर्णनाचे वर्णन- सुरूवात

शब्द दुःखांना न्हाऊ माखू घालतात
सजवतात
शब्दरूप देतात.
आणि दुःखांना मिळतात
टाळ्या आणि उसासलेली दाद
दुःखाच्या काळ्या ढगांना
लाभते शब्दकांचनी किनार

दुःखाला शब्दांत मांडणं हे असं असतं
कुणाला सांगायला जावं तर किनारीपुरतं असतं
घोटाळतात शब्द किनार्‍यावर
एखाद्याने मारलाच सूर खोलवर
तर
तारसप्तकात पिचल्या आवाजासारखा
खुपत रहातो शब्द
आतल्या आत श्वास गुदमरतो
तडफडतो शब्द

आणि दाद मिळत रहाते
शब्दकांचनी किनारीला…

क्रमशः

]]> http://alhadmahabal.wordpress.com/2012/01/25/%e0%a4%a6%e0%a5%81%e0%a4%83%e0%a4%96%e0%a4%b5%e0%a4%b0%e0%a5%8d%e0%a4%a3%e0%a4%a8%e0%a4%be%e0%a4%9a%e0%a5%87-%e0%a4%b5%e0%a4%b0%e0%a5%8d%e0%a4%a3%e0%a4%a8-%e0%a4%b8%e0%a5%81%e0%a4%b0%e0%a5%82/feed/ 2 alhadmahabal http://alhadmahabal.wordpress.com/2012/01/20/%e0%a4%b6%e0%a4%be%e0%a4%b3%e0%a4%be-%e0%a4%8f%e0%a4%95-%e0%a4%85%e0%a4%a8%e0%a5%81%e0%a4%ad%e0%a4%b5/ http://alhadmahabal.wordpress.com/2012/01/20/%e0%a4%b6%e0%a4%be%e0%a4%b3%e0%a4%be-%e0%a4%8f%e0%a4%95-%e0%a4%85%e0%a4%a8%e0%a5%81%e0%a4%ad%e0%a4%b5/#comments Fri, 20 Jan 2012 18:26:48 +0000 आल्हाद alias Alhad http://alhadmahabal.wordpress.com/?p=576 ]]> सर्वात आधी सांगतो की मी मिलिंद बोकील यांची शाळा कादंबरी वाचलेली नाही. आणि दुर्दैवाने शाळा सिनेमा बघून, आता तर ही कादंबरी कसंही करून वाचलीच पाहिजे असं कुतूहलही जागं झालं नाही. तेव्हा फायदा असा की मी शाळा सिनेमा बघायला कोर्‍या करकरीत पाटीने गेलो. जोशी, शिरोडकर, म्हात्रे, पवार, केवडा (आयशपथ खरं नाव आडनाव आठवत नाहीये कॅरेक्टरचं!) यांची कादंबरी वाचून मनात तयार झालेली प्रतिबिंबं घेऊन मी गेलो नव्हतो. त्यामुळे शाळा सिनेमा मला फक्त सिनेमा म्हणून बघता आला.

याक्षणाला सिनेमा पाहून साधारणतः पाच तास झालेत. लक्षात राहिलेल्या गोष्टी म्हणजे सिनेमॅटोग्राफरचं काम, शिरोडकरचं गोड दिसणं आणि सोज्वळ वागणं, जोशी, पवार आणि म्हात्रेचे परफॉर्मन्सेस, आणि आणीबाणीचा संदर्भ अजून ठळकपणे यायला हवा होता असं राहून राहून वाटणं. तर दिएगो रामिरो ह्या स्पॅनिश सिनेमॅटोग्राफरच्या नजरेतून दिसणारा कोकण अप्रतिमच दिसतो यात वाद नाही. परफेक्ट टाईट फ्रेम्स, सदैव केलेला शॅलो डॉफचा वापर आणि सॅच्युरेटेड वाटणारे कलर्स ही काही ठळक वैशिष्ट्यं. पण होतं असं की काही काळानंतर तो टोन खूप मोनोटोनस होऊन जातो. पुन्हा कोकणात काही फारशी थंडी वगैरे नसतेच. त्यामुळे सारखं धुकाळलेलं वाटणारं ऍटमॉस्फिअर थोडं खुपतं. सिनेमा साधारणतः वर्षभराचा काळ दाखवतो. म्हणजे पावसाळ्यापासून ते दिवाळीतली माफक थंडी आणि मग रिझल्ट म्हणजे उन्हाळा वगैरे. ह्या सगळ्या सिनेमॅटोग्राफीतून ऋतूंचं बदलणं जाणवतच नाही. एक नरूमामा आणि जोशीचा सीन सोडला तर ऊन पडलंय असं कधी दिसलंच नाही! त्या ही सीनमधे ऊन पडलंय हे कळतं पण ते दुपारी अकरा वगैरेचं थोडाफार घाम आणणारं ऊन आहे असं काही जाणवत नाही. अर्थात, शाळा सिनेमाच मुळात फक्त लव्हस्टोरी म्हणून पब्लिसाईझ केला गेला असल्यानं गोड लाजर्‍या पपी लव्हला टोन शोभतो! बाकी उत्तम.

शिरोडकर दिसावी तितकी गोड दिसलीये आणि सोज्वळ वागलीये. ती इतकी गोड दिसते (अगदी वर्गातल्या इतर मुलींच्या तुलनेतही!) की जोश्याला आवडेपर्यंत दुसर्‍या कुणालाच कशी दिसली नाही असाही एक खट्याळ विचार मनात येऊन गेला; पण असो. तर शिरोडकरला गोड नाजूक आणि सोज्वळ पलिकडे काम नाही. आणि जे केलंय ते मस्तच. आता मोठी होताना आईसारखी गायिका होणार की अभिनेत्री हा एक मोठा विचार तिला करावा लागणार आहे असं दिसतंय. जाऊ दे. पण शिरोडकरने आपल्या वावरातून प्रत्येकानेच आपापल्या मनात दडवून ठेवलेली शिरोडकर जागवली आणि असा शब्दशः काळजाला हात घातल्याबद्दल हार्दिक अभिनंदन.

जोशी आणि त्याचे तिघंही मित्र त्यांच्या खर्‍या आयुष्यातल्या शाळा, तिथले तुलनेने मॉडर्न रेफरन्सेस बाजूला ठेवून विसरून ती गावातली शाळा त्याच काळात जगतात. जोशीचं खूश होऊन सरस म्हणणं, म्हात्रेचं इचिबाना हे परत काही काळासाठी फॅशनीत येईल. ह्याचं सर्व श्रेय त्यांनी कामात दाखवून दिलेल्या प्रामाणिकपणाला. पोरं इतका सहज अभिनय करतात की तो शिकवलेला किंवा करवून घेतलेला अभिनय वाटतंच नाही. दिग्दर्शकांचं अभिनंदन. बाकी ऍक्टर्स परफॉर्मन्सेसबद्दल बोलायचं झालं तर फार कमी कॅरेक्टर्स व्यवस्थित डेव्हलप होतात. अनेक कॅरेक्टर्स पूर्ण न आल्यासारखी वाटतात. उदाहरणार्थ, अमृता खानविलकरचं उग्गाच नटवं दिसण्यापलिकडे काय काम आहे? जोशीचे वडिल, त्यांचे विचार, त्यांची रहाणी काहीच एक्स्प्लेन होत नाही. तर असो.

शाळा सुरू होतो तो लव्ह स्टोरीच्या नोटवर आणि संपतो ही तिथेच. शाळा कादंबरी वाचलेल्यांच्या बोलण्यावरून आणि शाळा सिनेमाच्या वेबसाईटवर दिलेल्या डिस्क्रीप्शनवरून असं लक्षात येतं की कादंबरी ही नुसती प्रेमकथा नसून तिला आणीबाणीच्या पर्वाचा अतिशय समर्थ बॅकड्रॉप लाभलेला आहे. दिग्दर्शक सुजय डहाके असं म्हणतात की When I first read Shaala, I was mesmerized by the sheer loneliness of the character of Joshi. The backdrop of the Emergency and the influence of the hippie culture gives the book a very interesting backdrop with, in my opinion, some of the most interesting characters in Marathi literature. अरेच्च्या! सिनेमात तर फक्त लव्ह स्टोरीच कशी उतरली मग? जोशी नेहमीच मित्रांसोबत दिसतो. एकटा फारसा नाहीच. एकदा तळ्यात दगड फेकताना आणि अगदी शेवटी. हिप्पी इन्फ्लुएन्स नरूमामाच्या कॅरेक्टरमधून पुरेपूर उतरतो. पण मग आणीबाणीसारख्या भारतीय इतिहासातल्या महत्वाच्या पर्वाचं काय? खरंतर मी शाळा कादंबरी वाचलेली नाही आणि शाळा सिनेमा मला नुस्ती एक लव्हस्टोरी म्हणूनही आवडलाय. पण आणीबाणीसारख्या महत्वाच्या मुद्द्याला मोजून चार सीन्समधे बाजूला करण्यात आलंय हे नक्कीच खटकतं. म्हणजे कसं की, एका टप्प्यानंतर जोशीला आपलं पुढे काय? असा प्रश्न शिरोडकरच्या संदर्भात पडणं आणि तो त्यानं तिला सरळसरळ विचारणं यामागे फक्त तिच्या वडलांच्या होणार्‍या बदल्यांचं कारण नाहीये. मुख्य कारण आहे ते आणीबाणी आणि अनुषंगाने त्या नववी ब मधल्या मुलाच्या मनात सुरू झालेले विचार. इतिहासाच्या सरांशी होणार्‍या विचारविनिमयातून या विषयाची सुरूवात तर उत्तम होते. पण नंतर मात्र आणीबाणीचा विषय हरवल्यासारखा होतो. नुसताच असंही काहीतरी चालू आहे बरंका इतकं म्हणण्यापुरता वरवरचं अस्तित्व दाखवत रहातो. जवळपास दोन तासांचा सिनेमा अजून दहा-पंधरा मिनीटं वाढला असता तर हरकत नव्हती. पण आणीबाणीचं मात्र चित्रण अजून व्हायला हवं होतं असंच राहून राहून वाटतंय.

एनीवे, शाळा सिनेमा कादंबरी वाचलेल्यांसाठी आणि न वाचलेल्यांसाठीही रेकमंडेड आहे. निदान एकदा तरी नक्कीच पहावा…

शाळा सिनेमाच्या सर्व कास्ट आणि क्रूचं हार्दिक अभिनंदन आणि धन्यवाद.

आल्हाद महाबळ

नेहमीची सगळी वर्दळ होतीच. पण फारशी नव्हती. सगळे मोजून मापून प्रत्येकाशी एखाद दोन टेबलांचं अंतर सोडून बसले होते. एखादं कपल, कॉलेजचा ग्रुप, लॅपटॉप बडवणारा एखादा टायवाला इत्यादी इत्यादी. मला कोणातच इन्टरेस्ट नव्हता. मी आपलं “त्या वर्षी” मागील पानावरून पुढे चालू केलं. त्यात आपसूक ओढला गेलो. चित्रकार आणि पर्यायाने सर्वच सच्च्या कलाकारांचं जग हळुहळू उलगडत होतं. मग ते मॉलमधे बाय डिफॉल्ट वाजत रहाणारं वेस्टर्न इन्स्ट्रुमेन्टल म्युझिक मला नकोसं झालं. सकाळी सूज्ञपणे निघताना घेतलेला अजून एक निर्णय कामी आला. नॉईज कॅन्सलिंग हेडफोन्स! पुस्तकाशी मेंटली जोडलेलाच राहिलो. आणि आजूबाजूच्या जगाशी व्हिजिबली जरी जोडलेलाच राहिलो तरी ऑडिबली तोडला गेलो. असंही करण्यात एक मजा असते. समोरच्या माणसाचे संवाद आपल्या मनात आपोआपच आकार घेऊ लागतात!

कादंबरी झरझर पुढे सरकत होती. माझे कान सूफीतून सुरूवात करून नाट्यसंगीतात शिरत होते. कादंबरीत शिरलेल्या माझ्या डोळ्यांना समोरूनच येणार्‍या एका कपलने वेधून घेतलं. कपलही कदाचित नसावं ते. दिड पाऊल पुढे चालणारा मुलगा आणि हाताची घडी घालून त्याच्या मागे असणारी मुलगी. भेटी भेटीतून आवड या फेजपर्यंत आले असावेत असं मला आत्ता वाटतंय. ते येऊन पलिकडच्या सोफ्यावर शेजारी शेजारीच बसले. दोघांनीही आपापल्या बॅग्ज एकमेकांच्या विरुद्ध बाजूला ठेवल्या. मुलगा बसताना मुलगी थोडी दूर सरकून बसली. सभ्यपणे. मुलगाही शहाणा. बॅग पलिकडे सरकवण्याच्या मिशाने तो ही थोडा जवळ सरकला. आनंद आहे! मुलगी हुशार. शेजारी शेजारी अगदीच त्याला पॅरेलल बसण्याऐवजी ती गुडघे त्याच्याकडे करून बसली. आता तो ही खूश आणि ती ही खूश. कानात वसंतराव जान ओतत होते. एक उत्तम कादंबरी हातात होते. तरीही सर्वव्यापी एकटेपणाची जाणीव मनाला कुठेतरी टॅन्जण्ट मारून गेलीच. इथेच वसंतराव “लागी कलेजवा कटार…” करून पहिल्यांदा समेवर आले. त्या दोघांतही विशेषकरून पहावं असं एकही फिचर नव्हतं. दोघांनीही टिपीकली हात वगैरेही पकडले नव्हते. मुलगी गोड होती मात्र. वसंतरावांनी “चाऽऽर…” वर अप्रतिम जागा घेतली आणि मी अभावितपणे तिकडे वळून पाहिलं. तो काहीतरी जनरल बोलत होता. आणि ती टक लावून त्याच्या चेहर्‍याकडे पहात होती. वसंतराव त्यांच्या धारदार तानांसह करेजवां…. मधे शिरले; गाण्यात आणि माझ्याही; अन्‌ त्याक्षणी त्यानं तिच्याकडे वळून पाहिलं. अर्थात, थेट डोळ्यांत. सव्वा क्षणापेक्षा जास्त टिकला नाही पण क्षण अप्रतिम होता तो!

इकडे कादंबरी अत्यंत सेन्सीबली कलाकारांच्या आपसातल्या केमिस्ट्रीत शिरत होती. एक शास्त्रिय संगीतात नवे प्रयोग करू इच्छिणारी गायिका, तिचा रूढार्थाने कलाकार नसलेला नवरा. तिचे त्यांच्यातल्याच एका खुशालचेंडू चित्रकारासोबत पूर्वी असलेले संबंध. एक शिक्षिका, तिचा चित्रकार भाऊ, त्यांचं कुटूंब, एक श्रीमंत पारशी चित्रकार वगैरे वगैरे. एक गायिका सोडली तर रूढार्थाने संसारी आता कुणीच नाही. कलाकारांना एकटेपण इनेव्हिटेबल असावं का?

शब्दांतून थोडी उसंत घेऊन वसंतराव सरगम आळवू लागले. माझं लक्ष पुन्हा एकदा तिकडे, आपोआप. मुलगा तिथे नव्हता. मॅक्डोनाल्ड जिंदाबाद! तिनं आपलीच बोटं एकमेकांत गुंफून त्यावर हनुवटी ठेवली होती. नजर अज्ञातात; एकटक. स्वच्छ शांत डोळे… मुलगा भाग्यवान आहे. कानांमुळे की कसं ते माहित नाही पण एक माईल्डशी सरसर पाठीतून हातांत येऊन गेली.

करेजवांत लागलेली कटार माझ्यात पूर्ण भिनली होती. पुन्हा एकदा. हे लिहीतानाही आत्ता एक तशीच सरसर वसंतरावांना सलामी देऊन गेलीये; ती नुस्त्या आठवणीने… मॉल्सना नव्या शहरी समाजजीवनाचं केन्द्र वगैरे म्हणण्याचा माझा पिंड नाही तेव्हा इति लेखनसीमा.

दळणात
जात्यात टाकल्याटाकल्या लगेच
चिरडून कुणीच निघत नाही
पण जातंच ते… न चिरडून निघता येईल का?

…

“प्यार व्यार सब अपनी जगह ठिक है
दुख होता है जब लोग बदल जाते है”
…

दळणही तेच
हव्याहव्याशा असणार्‍या नातेसंबंधांचं
जातं बदलत रहातं
बदलणार्‍या माणसांसह
आणि,
चिरडल्या जातात,
सो कॉल्ड
जालिम जमान्याच्या कुरबुरीत
दोन जगणं जवळपास येतानाच्या
साहजिक संघर्षात
भुसकट होऊन पडतात,
भावना

…
नाही नाही…
गोष्ट इथेच संपत नाही
सुरू रहाते

आणि परत चक्र
ओळख, मैत्री
आवड…
वगैरे वगैरे

ह्या सगळ्या पायर्‍यांवर
तुम्ही आम्ही गळून पडतो
किंवा वगळून पडतो
खड्यासारखे…

गव्हा तांदळाला
वेगळी जाती असणं
ठिक

पण म्हणून माणसांनाही?

किती उड्या मारत रहाणार?
न चिरडण्यार्‍या जात्यासाठी
एकावरून तिसर्‍यावर
तिसर्‍यावरून दुसर्‍यावर

माणूस आणि गव्हा तांदळात
फरक आहेच की…

११:५५ सकाळ
०७ जाने ११

तो साठवून घेतो सौंदर्य स्वतःत
सौंदर्य… कधी धावतो पाठीपाठी
कधी मनमानी वळवून घेतो
पुढ्यात स्वतःच्या

कधी कधी तर सौंदर्यच
धावत सुटतं… भान हरपून
कॅमेर्‍यात, एका पुरुषात
चाचपून पहातं
स्वतःचीच प्रतिमा
सदैव देहभान बाळगत जगण्याऐवजीचा
सोपा मार्ग आहे का हा?

कॅमेरा पुरूष असतो
तो उघडं पाडतो
सौंदर्यांचं स्त्रैण्य स्वतःसमोर
आस्वादानंद तर घेतोच
शिवाय साठवून ठेवतो स्मृतीत
वारंवार तुलनेसाठी

कॅमेरा पुरूषी असतो
सौंदर्य, जरी असलं उच्चकोटीचं
तरी सौंदर्योपासकाची भुरळसुद्धा
पराकोटीचीच
मग सौंदर्य करू पहातं कुरघोडी
‘त्या’च्या सृजनशील दृष्टीवर

सृजनावर पौरूषाने कुरघोडी केली
तरी किंवा कसंही,
स्त्रैण्य सौंदर्यांचे पुरूषी नजरेतील
शिक्के प्रतिमांकित होतातच

आणि जर झालीच कुरघोडी
तरी सृजन होतंच
मात्र, कलेचा बळी जाऊन…

आल्हाद महाबळ
०७.२९ संध्याकाळी
३० डिसें ११

P.S. : I haven’t really reviewed or edited my thoughts. So they may appear broken or you may encounter some spelling mistakes too. That’s it.

…

Lesser the outer noise, more the inner voice can be heard. I am thus planning to change the verb from ‘can be’ to ‘is’. I just got a chance to ride an ageold, compulsorily slow running scooty up and down a winding road. Slow speed, faster flowing cold breezes, warm yellow streetlights zigzagging into darkness and an overwhelming silence… I could hear my old cold breathing. Reached home, I have had a delighting insight into something of myself, which was earlier, probably, lost or remained covered in throwaways of my urban life.
That insightful ride is now followed by a night. A night that is deep dark and cold from within… Journey on this path awaits me. I am looking forward to these days in nashik…

10.42 pm
16/12/11

…

Its another day, that was spent among relatives, passing on plesantaries, pulling legs and all the fun people have when everyone is caring about each other. Now it is an evening, a silent one. I am fresh from bath and loads of creative work awaits. Taking a step forward from last night’s slight discovery. My mind, unconsciously, was dipping and swimming into it, whenever it got a chance. Caught a few winks in late afternoon. those winks had me transcent me into another world of thoughts, almost instantly. Those thoughts ran faster than speed of light and issues had multiple solutions buzzing within few minutes. I, myself, it should be ok to say here, am coping up with a setback in my personal life. And I woke up with knowing yet another part of understanding towards myself. I cannot be more thankful to these soulfully silent living conditions here.
Now there is some function, somewhere nearby, probably playing “Teri Meri” from Bodyguard, of which only heavy bass n rhythm track is reaching my ears polished only with the high notes of that female singer. It stops. And again its my old cold breathing accompanying me.

08.14 pm
17/12/11

…

I am a rebel. Rebel in a way that I want live my life in, the way I ideate things, the way I draw upon my principles. I am a rebel. I do respect emotions, societal constraints and civic rules. I uphold moral values. And most importantly, I respect love; as love grows out of no reason whatsoever and thus is purest of an emotion i.e. unaffected by any outer factor when in its true form. I want to see humans as humans only. Without judging them, I make it firm that everyone has his own true reasons, for whatever they do. As Mark Twain had famously said, “All generalisations are false, including this one.”. I want to see humans as humans only; not like someone else that they are not and we probably want them to be so. Honestly, I still fall in this trap and suffer. I feel everything that is done with slightest of dishonesty is immoral. Values and emotions are the only things making humans, humans. And I am a human. I uphold humanity.
May be I haven’t said something seriously rebelious above. But I dont really see people acting like that. People respect power, money and completely denounce human intelligence, human need for love and heartfelt emotions. Headstrong people are not giving practicality to the society but sheer cruelty and thats unneededly upfront. If a supreme power really exists, may it grant me a power to be firm on my heartfelt emotions and rational decisions. And may I be able to love with an innocent mind, always.

‘had forgotten to record date and time. may be 18th or 19th’

…

Many days have passed since I have came back from a very fulfilling tour to nashik. Yet that indeliberate quest, towards understanding myself is incomplete. I am in no hurry as that could take a lifetime! Coming back to the ground and present, by now I have spent 2 days doing absolutely nothing. I have paid no attention to my work. May be that’s why, I am being able to write and continue this with a silent and calm mind. There was a series incident that took place in nashik. Those incidents were filled with so much of quirky yet lifelike drama that I actually could not believe them happening. Those incidents, during them, accelerated my mind to an extent it crashed. Actually speaking, I had a very very deep sleep for a considerable passage of time. I have had someone important and dear one sitting beside me, though a sort of alienated. And that alienation is fine as long as it doesn’t affect the harmony between us. Coming back to me and myself, when that series of incidents ended, I was refreshed and happier. And I think, a bit of wise too!

I, now, will hit my work with new vigour and creative generosity. As it would only help in the output getting better. Cheers to my optimistic soul!
21:35 28-12-2011

… … …

चलते चलते अब कारवां बने…
कोई जो था अपना, फिरसे मिले…

मंजिल तो मिले ही, और सफर भी चलता रहे…
चलता रहे, अन्जानेसे अन्जानेतक…
सदा के लिये, अपनोंको साथ लिये…
सदा के लिये

अभिषेक, नवस, कौल
पावेल तेवढंच बोल
दक्षिणा दिलेली पाहून घे
कृपाही मापून तेवढीच कर

कोण तू? कधी दिसावास
आम्ही बांधल्या मंदिरांविना?
चंद्रभागेकाठी खेळण्याचा
जमाना तुझा सरलाय आता

स्वप्नात येऊ नकोस आणि दृष्टांतही देऊ नकोस
ताळेबंद मांड, भक्तांच्या संख्येचा
पर हेड दानाचा
आणि प्रसादावरच्या नाहक खर्चाचा…

फिरतोय तुझा फोटो ईमेल, एसेमेस आणि पत्रकांमधून
भक्तांपेक्षा तुझ्या (सो कॉल्ड) अवकृपेला घाबरणारेच जास्त
कळलंच असेल तुला तर एव्हाना, नाही?
कसा चालतोय तुझ्या साकाराचा शरीरविक्रय

असा पाहू नकोस चमकून
तो शब्द वापरला म्हणून
सोडू ही नकोस निश्वास, हताश
हातावर हात ठेवून, बसून

तुझ्या असंख्य अवतारांच्या,
असंख्य कमोडिटीज्‌ उपलब्ध झाल्यात
काही स्पेशल सेल्समन तुझेच, गब्बर झालेत तुलाच विकून
तुझी केलेली किंमत विचारू नकोस मात्र…

उपयोगी तर तू प्रचंडच आहेस
वशीकरण यंत्रांपासून ते
जिन्याचा कोपरान्‌ कोपरा
स्वच्छ ठेवण्यापर्यंत

मला सांग, नाही का रे तुझी एखादी
निर्गुण निराकार इमेज
जी ईमेल, एसेमेसवर नाही दिसणार कोणाला
अन्‌ ज्या अमूर्ततेची मूर्ती असणं अशक्य असेल…

नक्की देच अशी इमेज
व्हेक्टर ग्राफिक नसली तरी चालेल एकवेळ
कारण काय आहे, कितीही नाही म्हटलं तरी
तुझ्या अमूर्ततेचे फ्लेक्स बनवून चौकाचौकात लावावेच लागतील…

आजकाल कळत नाही काहीच कोणालाच त्याशिवाय
मग मात्र जाऊन बस असा
प्रत्येकाच्या हृदयात
हे निर्गुण निराकारा…

असा जाऊन बस हृदयात
की नको करायला तुझी किंमत
आणि सेल्समनबाजीला दबून जगत रहायला
बघ जमतंय का?

एक नारळ चढवेन तुला
एकशे एक दक्षिणा पुजार्‍याला
वर साडी चोळी, शेजारच्या देवीला, फ्री
वाट बघतोय, जोडून हात… विनम्रतेने…

बाकी, नारळाचं काय ते आधी कळव.
महागलेत आजकाल.

आल्हाद महाबळ
२५ नोव्हेंबर ११