डोकेदुखी- १

तो. तोच तो. लेखक. काही महिन्यांपूर्वी त्याच्या विषयी लिहीलं होतं. तोच पुढे अजून काहीतरी लिहीतोय. त्याची ती, मैत्रीण, ती आता त्याची प्रेमळ बायको आहे. आता त्याचं आयुष्य आणि त्याचं लेखन, एक डोकेदुखी.

पुन्हा काही क्षण एकटेपण त्याच्या वाट्याला आलं. आणि डोकं पुन्हा एकदा असह्य दुखायला लागलं. असह्य. रात्रीसारखंच. डोक्याला चहूबाजूनी वेढून टाकल्यासारखं. श्वास खालीवर झाले. काही सुचेनासं झालं. अंगातले त्राणच हरवल्यासारखे झाले. गेल्या रात्री तो अशाच एका तिरमिरीत ब्लॅक कॉफी करून प्यायला होता. पिता पिताच दुखणारं डोकं असह्य झालं तसं कप टाकून केस उपटू लागला. आता मूठभर केस निघून हातात येतात की काय असं वाटलं त्याला आणि तो हडबडून थांबला. मूठभर नाही पण दोनचारच केस गळाले होते. आणि सांडवलेली कॉफी त्या केसाच्या पांदी पांदीतून वाहत जात होती. ती घाण तशीच ठेवून उठला. बेसिनपाशी जाऊन फका फका पाणी मारलं चेहर्‍यावर; अगदी डोळे बंद लाल होईपर्यंत. आणि बघितलं स्वतःकडेच आरशात. आरशात ती त्याला मागून येऊन मिठी मारताना दिसली. तो क्षणभर तिच्या प्रतिबिंबी पण आश्वासक स्पर्शात हरवला, दुणावला, गहिवरला. झटकन तो मागे वळला. मागे कुणीच नव्हतं. बेसिनच्या लाईटपलिकडे अंधार. तो घाबरला. त्या स्पर्शासाठी परत आसुसला. वळून परत आरशात पाहिलं. त्याला फक्त तोच दिसला. एकटा तो. आणि आता त्याचे डोळे ही लाल दिसत नव्हते.

बेसिनवरचा लाईट बंद करून तो त्याच्या पलंगाशी आला. झोपेचे निष्फळ प्रयत्न चालू ठेवायला. रात्री झालेली नसली तरी दिवसाढवळ्या येणार नव्हतीच. त्याने बनियन काढून फेकला. आरशासमोर उभा राहिला. सपाट पोट, रुंद खांदे… आणि धपापणारी छाती. एक पाऊल मागे सरकला, वाकला. सरळ पंचवीस सूर्यनमस्कार घालूनच थांबला. आता अजूनच धपापणारी छाती. तीवर फुललेले स्नायू. यायला नुकत्याच सुरूवात झालेल्या घामाचा वास. बाईचा असता तर इरॉटिक वगैरे वाटणारा. त्याला तो घामट वास नकोसा झाला. पावडर उचलून फुसफुसवली अंगाखांद्यावर. आरश्यात झपाट्यात काहीतरी पांढरं पडलं. फ्लॅश. कॅमेरा फ्लॅश. त्याने मागे वळून पाहीलं. तो मागचा अनुभव विसरला नव्हता. मागे कुणीच नव्हतं. तिनं त्याचा फोटो काढला नव्हता. तशी शक्यताही नव्हती खरंतर. त्याने आरशात डोळे पाहीले. नॉर्मलच होते. ट्रॅफिक जॅमवाल्या रस्त्यासारखे. तो परत नमस्कार घालू लागला. न मोजता.


ती: अरे काय रे? कितना तडपाओगे बच्चेको?
तो: (कानात हेडफोन घालून नुसरतमधे हरवलेला. गातो.) आ पिया इन नैनन मे पलक ढांक तोहे लूं… ना मै देखू गैर को… ना तोहे देखन दू… … ठेव गं ते बाजूला. मै सह नही सकता की तू किसी गैर के बारेमें पढे…
ती: कसला गैर रे? तूच लिहीलयंस ना? मग? मग हा ही तुझाच एक पार्ट ना?
तो: (बघतच बसतो क्षणभर) हा यार. पॉईंट आहे.
ती: (वेडावत) पॉईंट आहे म्हणे. तुला मधूनच काय होतं रे असं? तू थोडा सॅडिस्ट आहेस का?
तो: (चमकून) सॅडिस्ट??
ती: म्हणजे बघ नं आता ह्याला किती मानसिक त्रास… आरशात पाहिलं की तीच दिसते वगैरे, काय ते?, प्रतिबिंबी तरीही आश्वासक स्पर्श म्हणे. अरे वेड लागायची पाळी आहे..
तो: म्हणून सॅडिस्ट? अरे ती त्याची प्रियतमा असेल. खूप जवळचं नातं असेल. अन्‌ तिला अचानक दूर जावं लागलं असेल. इन फॅक्ट त्या दोघांना दूर व्हावं लागलं असेल… सॅडिस्ट काय सॅडिस्ट? घाबरवलंस क्षणभर!
ती: (जवळ येत) आणि काल रात्री अचानक माझ्या पोटावर चिमटे कोण घेऊ लागलं? मीच तुझे हात दुसर्‍या महत्वाच्या कामात गुंतवले म्हणून…

त्याने उशीत तोंड घातलं. “ते वेगळं गं.” ती ही त्याच्या पाठीवर येऊन रेलली. “मग कसं?”. “तो तो एकटा नाहीये. ती ही एकटी नाहीये. ते जिथे आहेत, जसे आहेत, त्याचा फार मोठा प्रभाव पडतोय त्यांच्यावर. त्यामुळे ना काय होतं?-“. “काय होतं?” “अगं ऐक ना. मी असा विचार पूर्वी कधीच केला नव्हता! की त्यांच्या एकमेकांबद्दलच्या अतिशय गोपनीय, शी! सरकारी शब्द झाला; प्रायव्हेट अशा भावना, ज्या त्या दोघांपलिकडे कोणासाठीही नाहीत.” “हं” “त्यांवर सुद्धा ते रहात असलेल्या परिस्थितीचा प्रभाव पडतोच. आय मीन इट्स नॅचरल.” “हं. मग त्यांच्यात आत्ता नक्की काय झालंय?” “काय झालंय? ते लिहायचंय अजून. आणि तूर्तास माझा मूड जरा वेगळा आहे.” तो उशीतून तोंड काढून वळला आणि पाठीवर रेललेल्या तिला मिठीत घेतलं. ओठ एकमेकांत आपसूकच गुंतले. आणि जरासं वास्तवाचं भान परतल्यावर तिला त्यातून बाहेर पडणं अवघड झालं. अगदी कष्टानेच तिनं बोलण्यापुरते ओठ मोकळे केले. “ए नको रे…” त्याचा चेहरा हिरमुसला. “चल बाहेर जाऊ फिरायला. छान थंड वाटतंय आज.” ती त्याचं मन राखायला म्हणाली. “आणि पाणीपुरी खाऊ.” त्याने तोंड वाकडं केलं. “पाणीपुरी नाही आणि काही नाही. मोअरमधे जाऊ. नाहीतर जेवायचे वांधे उद्या.” “शाब्बास! चला मग आता काय?” “तांदूळ संपलेत. तुला आवडलाय ना तो आंबेमोहोर. मग मोअरमधे जावंच लागेल.” “हं.” तो आवरू लागला. त्याच्या मनात सूर्यनमस्कार आणि नुसरतपुढचा थॉट आपोआपच आकार घेऊ लागला.

(क्रमशः)

Advertisements

5 thoughts on “डोकेदुखी- १”

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s