अंतर

अंतर जाणवतं जेव्हा
शब्द अडखळतात
मारतात बुबुळांना धक्के
बाहेर पडायला… अंतर वाचन सुरू ठेवा

दव, पारिजात, दूर्वा आणि तू

का सुसाट संध्याकाळीच यावी तिची आठवण
निरभ्र आकाशात तिच्याच हास्याची प्रकाशलकेर
सूर्य जाता जाता उधळून जावा
दव, पारिजात, दूर्वा आणि तू वाचन सुरू ठेवा

तू मान तिरपी करून

मी खूप काही बोल्लो
भडाभडा बोल्लो
भडास काढली, सगळी तू मान तिरपी करून वाचन सुरू ठेवा

ती मीनाकुमारी

अर्धबंद डोळे आणि गच्चबंद ओठ इतकंच दिसलं मला तिच्याकडे पहिल्यांदा पहाताना. कार्यक्रम चालू होता. सगळे बोलत होते. आपपली मतं हिरीरीनं मांडत होते. ती बसली होती फक्त. शांत म्हणता येणार नाही पण गप्प. काळ्याभोर डोळ्यांनी बोलणार्‍याकडे टक लावून पहात बसे. एखादा महत्वाचा मुद्दा आलाच तर दादेखातर तिचे डोळे जमीन बघत आणि कुठेतरी हरवून जात. ती मीनाकुमारी वाचन सुरू ठेवा

शाश्वत!

पाऊस पडतो असा
अन्‌ विजा कडाडून येतात
वाटतं हात घट्ट पकडावा तुझा,
एवढूसं ते मनगट, पण केवढं आश्वासन त्यात
नाजूकसं ब्रेसलेट ते शोभतंही त्यावर छान शाश्वत! वाचन सुरू ठेवा

तू हवा होतास…

परवा अचानक एक कविता सुचली. आता कविता अचानकच सुचतात हे ही खरंच! पण ही कविता मात्र वेगळी आहे. मला मुलीच्या दृष्टीकोनातून सुचलेली…

तू हवा होतास…

मन बरसताना माझे तू हवा होतास.
ओल्या ओठांवरल्या दवाला तू हवा होतास.

ढगांचा गडगडाट, मनाचा हिंदोळा,
अंगावरचा शहारा, तुझ्यासाठी थांबला होता.
उबदार कवेत घ्यायला तू हवा होतास.

पावसाळ्यातला एकटेपणा, निसरडी माती,
उडणारा पदर तुझ्यासाठी थांबला होता.
वाहणारे ओहोळ सावरायला तू हवा होतास.

हिरवाई सगळीकडे, झाडं वाढलेली चिकार,
काट्यात झुलणारा गुलाब तुझ्यासाठी थांबला होता.
त्याच्या सुवासाला तू हवा होतास.