चम्या -२

 चम्या -१

“हगर्‍या… हगर्‍याव, कॉलनीतली सगळी पोरं कुठे गेली रे…?”, चम्या. “कॉलनी? तू पण का त्या पलिकडल्या बंगलेवाल्यांवाणी कॉलनी कॉलनी करायला लागला का?”, लोण्या करवादला. “का रे? कॉलनी फक्त बंगलेवाल्यांचीच असते का? अरे आपली पण घरंच आहेत ना.”, चम्या वैतागला आणि, “अरे पण सगळे गेले कुठे?”, पुन्हा विचारता झाला. “पारावर कोणी संन्यासी आलाय म्हणे. काय काय सांगून र्‍हायलाय. सगळे गेलेत तिकडेच. आणि मला मात्र आई बोलली की असं संन्याशाकडं वगैरे जात नसतात. गुमान इथंच र्‍हाय म्हणे.”, लोण्या. यावर चम्याच्या “का नाही जायचं संन्याशाकडे?” ह्या प्रश्नाला लोण्याने नुस्तं खांदे उडवून उत्तर दिलं. चम्या जे काय समजायचं ते समजला. मग ते दोघंच कॅचम्‌कॅच खेळू लागले. चम्या -२ वाचन सुरू ठेवा

समजा मी उद्या मेलो

समजा मी उद्या मेलो
आणि तिला कळलंच नाही तर? समजा मी उद्या मेलो वाचन सुरू ठेवा