एकटेपण

दिवस छान गेलेला असतो मनाजोगतं काम झालेलं असतं पोट व्यवस्थित भरलेलं असतं. आणि रोज ते भरणार आहे अशी हमी असते. जेवण झाल्यावर एफबीवर टाईमपास करून झालेला असतो. रेसिंग गेम्स खेळून झालेले असतात. सिनेमे बघून होतात. दुसर्‍या दिवशी उठायची विशेष घाई नसते. म्हणून गजर बिजर काहीही न लावता अंधारातच आपण येऊन पलंगावर आडवे होतो. एकटेपण वाचन सुरू ठेवा

गुड नाईट!

दिवसभराचा कामाचा थकवा आणि मग भयाण ट्रॅफिकमधून घरी येईपर्यंत डोक्याचे चोवीस वाजलेले असतात आणि घरात पाऊल टाकल्या टाकल्या त्यात शिरते ती भयाण शांतता. गुड नाईट! वाचन सुरू ठेवा

विहीर

बर्‍याच वैयक्तिक म्हणाव्या अशा संदर्भांनी ही कविता नटलेली (फार साहित्यिक! निव्वळ वैयक्तिक संदर्भ आहेत इतकंच म्हणायचंय खरंतर.) असल्याने ब्लॉगवर टाकावी का? टाकलीच तर वाचकांपर्यंत (if any, not many!) कितपत पोचेल असंही एक वाटून गेलं. नाहीतरी अवघड किंवा ऍब्स्ट्रॅक्ट लिहीणारा म्हणून मी बदनाम आहेच… शेवटी ब्लॉगही माझाच आणि कविताही माझीच असा विचार करून (हा विचारही माझाच.) मी ही कविता आता इथे पोस्टतोय. नाव दिलंय विहीर.

वि.सू.: ह्यातील विहीर आणि अंधाराचं संदर्भ माझ्या एकटेपणापेक्षा नुकत्याच पाहिलेल्या डार्क नाईटशी जाऊन मिळतंय का याबद्दल माझ्याही मनात अजूनही संदेह आहे. असो.

विहीर वाचन सुरू ठेवा