चम्या -३

चम्या -१

चम्या -२

“ए चम्या… चम्याव…”, लोण्या हाक मारत होता चम्या आपल्याच धुंदीत मातीत रेघा काढत बसला होता. “का रे असा का बसलाय?”, लोण्या त्याच्या डोक्यावर टपली मारत करवादला. चम्या -३ वाचन सुरू ठेवा

चम्या -२

 चम्या -१

“हगर्‍या… हगर्‍याव, कॉलनीतली सगळी पोरं कुठे गेली रे…?”, चम्या. “कॉलनी? तू पण का त्या पलिकडल्या बंगलेवाल्यांवाणी कॉलनी कॉलनी करायला लागला का?”, लोण्या करवादला. “का रे? कॉलनी फक्त बंगलेवाल्यांचीच असते का? अरे आपली पण घरंच आहेत ना.”, चम्या वैतागला आणि, “अरे पण सगळे गेले कुठे?”, पुन्हा विचारता झाला. “पारावर कोणी संन्यासी आलाय म्हणे. काय काय सांगून र्‍हायलाय. सगळे गेलेत तिकडेच. आणि मला मात्र आई बोलली की असं संन्याशाकडं वगैरे जात नसतात. गुमान इथंच र्‍हाय म्हणे.”, लोण्या. यावर चम्याच्या “का नाही जायचं संन्याशाकडे?” ह्या प्रश्नाला लोण्याने नुस्तं खांदे उडवून उत्तर दिलं. चम्या जे काय समजायचं ते समजला. मग ते दोघंच कॅचम्‌कॅच खेळू लागले. चम्या -२ वाचन सुरू ठेवा

चम्या -१

संक्रांतीचे दिवस होते. पतंगबाजीला नुसतं उधाण आलं होतं. आकाश त्याचा निळा हा एकमेव रंग सोडून रंगबेरंगी झालेलं भासत होतं. चम्याची शाळा यावर्षीपासून दुपारची झालेली होती. त्यामुळे गडी आनंदात असे. आता सकाळच्या क्रिकेट ह्या एककलमी कार्यक्रमाऐवजी पतंग आणि पतंगांचीच चलती होती. पलिकडच्या कॉलनीतल्या पोरांचे दोन चार पतंग कापून ढील देत देत हळूवारपणे पतंग लोण्याच्या हातात सोपवत चम्या दूर झाला. चम्या -१ वाचन सुरू ठेवा